Impressie van de binnenstad van Bois-le-Duc

La République de la Manique (afgekort Manique) is een land iets kleiner dan Frankrijk op de planeet Ys in het zuidoosten van het continent Thalassa. Het is een natie met ongeveer dertien miljoen inwoners op een oppervlak van ruwweg 600.000km2 groot. De natie is verdeeld in vier deelstaten: Manique-Nord, Manique-Ouest, Manique des Raisins en Manique Massif. Iedere deelstaat heeft zijn eigen heerser(es). De “hoofdheerseres”, thans Mileine de la Terrasse, is degene die de president ondersteunt en de deelstaatheersers raad geeft, net als de president. De nationale vlag staat hier rechts weergegeven. Hieronder volgt wat informatie over elke deelstaat:

Manique-Nord
Deze deelstaat, die valt onder de heerseres Bea Trixe, is de deelstaat met veruit de hoogste bevolkingsdichtheid. In dit deel van het land wonen ongeveer vijf miljoen mensen. De grondstof die voor een goede economie zorgt is de teelt van citrusvruchten. Er worden een hoop vruchten geteeld in dit deel van het land. De Maniquers vinden het iets om trots op te zijn. In de hoofdstad Bois-le-Duc staan dan ook een hoop distributiecentra om al deze citrusvruchten te kunnen verwerken. Ze worden over heel Thalassa verspreid. Ook wordt er in het zuiden van deze provincie wat hennep geteeld, maar lang niet zo veel als er citrusvruchten worden geteeld. Er loopt van Bois-le-Duc naar Termonde een bescheiden spoorlijn die ervoor zorgt dat het vervoeren van citrusvruchten wat makkelijker gaat.

Manique-Ouest
De deelstaat met de meeste inwoners van heel Manique. In dit deel van het land wonen ongeveer zeven miljoen mensen. De heerser over dit gebied is François Termineur, een van de minst betrouwbare heersers van de president. In dit deel van het land wordt er vooral suiker verbouwd, in de steden La Bâche en Le Gamin zijn er dan ook grote distributiecentra om al deze suiker kwijt te kunnen. Het dichtstbevolkt is het in het westen van deze deelstaat, in het oosten, de rivier volgend, zijn er ook nog een hoop steden en dorpen en in het zuiden ook. In het zuiden van deze deelstaat wordt er ook nog thee verbouwd, alles voor eigen gebruik. Ook wordt er nog aan pottenbakken gedaan, alhoewel dit meer een traditie is dan dat het geld in het laatje brengt.

Manique Massif
De deelstaat die in het noordoosten van het land ligt met ongeveer 600.000 mensen. In deze deelstaat wordt er weinig aan het verbouwen van grondstoffen gedaan, omdat dit er niet echt mogelijk is. Er is echter wel een bescheiden handeltje in de bosbouw. Dit voorziet echter niet genoeg in de economische benodigdheden en daarom loopt deze deelstaat een beetje achter in economische vooruitgang. De heerser over dit gebied is Géorge le Pen, een achterlijk mannetje dat zichzelf als een God ziet en dit stuk land heeft gekregen om over te heersen omdat het volk hem zielig vond. Hij doet het niet zo goed, wat te verwachten was.

Manique des Raisins
De op één na grootste provincie met ongeveer 400.000 mensen, het dunstbevolkt dus. De heerser over dit gebied is Hillebrand Vin, een goed heerser maar eentje zonder toekomstvisies en talent voor economische opkrikking.  In deze grote, afgesloten deelstaat is de belangrijkste grondstof zilver. Dit wordt in een steeds hogere snelheid naar boven gehaald en verhandeld, waardoor dit een best rijke deelstaat is geworden, een groot concurrent van andere naties op Thalassa. Door deze rijkdom heeft de deelstaat afscheidingsverschijnselen, deze worden hard de kop ingedrukt door Hillebrand Vin, een van de meest betrouwbare heersers. Hij is het zogeheten lievelingetje van de president en de hoofdheerseres.

De Presidentsgebouwen in Bois-le-Duc, gezien vanuit een luchtballon

Manique is een republiek met uiteraard een president, een hoofdheerseres en vier gewone heersers die een oogje houden op de provincies. De president wordt gekozen door de vijf leden van de raad; uit die vijf leden van de raad wordt dan nog een hoofdheerser(-es) gekozen, die de overige vier leden elk een provincie toewijst. Zo gaat dit al tweehonderd jaar. Elke vier jaar hetzelfde met nieuwe raadsleden en nieuwe presidenten. Het volk is over het algemeen best tevreden over deze manier van bestuur. De Maniquers zijn een niet zo bemoeizuchtig volk en tolereren deze manier van besturen dan ook wel.

Er zijn een stel belangrijke steden in la Manique, deze kunnen belangrijk zijn voor de economie, voor de cultuur en nog vele andere dingen. Hier komen er een stel met wat uitleg erbij.

Bois-le-Duc
De hoofdstad van het land, gelegen in een grote rivierdelta met eromheen een hoop kleine dorpen en steden. De stad herbergt ongeveer 220.000 inwoners en is de grootste stad van het land. De stad heeft een tropisch klimaat en is omgeven door citrusvruchtvelden. Er zijn, zoals al eerder gezegd, een hoop distributiecentra om al die citrusvruchten kwijt te kunnen aan andere landen. De stad is qua architectuur een hoogstandje. Vanwege het geloof van de Maniquers dat heel dichtbij de natuur staat zijn alle gebouwen heel organisch gebouwd, wat inhoudt dat de stad prachtige ronde vormen en zeer ongestileerde beelden heeft op allerlei grote pleinen.

De bewoners van deze stad zijn dan ook erg trots op deze prachtige stad. Ook lopen er een hoop kleine kanaaltjes en riviertjes door de stad heen, die de stad een beetje doet denken aan het aardse Venetië.

La Bâche
Een wat kleinere stad in Manique die onder de heerser François Termineur staat. Rond deze stad zijn in dit tropische klimaat een grote hoop suikervelden te vinden. De stad zorgt voor het land voor een boost van de economie door de vele handel die er gedreven wordt met andere landen. In la Bâche wonen ongeveer 80.000 mensen. De stad wordt doorklieft door allerlei kleine, aangelegde kanaaltjes die ervoor zorgen dat er van het ene naar het andere distributiecentrum goed verbindingen zijn. Hierdoor is er nog wel eens problematiek op het gebied van verkeer door alle bruggetjes die open en dicht gaan.

Termonde
De stad van de buitenlandse schoonheden en geweldige acteurs.  Deze stad staat in deze selectie, omdat hij een groot deel van de cultuur in het land vertegenwoordigt.  In deze stad worden jaarlijks honderden optredens gehouden in de mooiste theaters met de beste acteurs. Uitzonderlijk mooie schoonheden uit verre landen showen hier de nieuwste mode, voor zover die er was. Ook galerieën en musea zorgen ervoor dat deze stad een groot deel van de cultuur van Manique voor zich neemt. De stad herbergt verder nog 60.000 inwoners en doet ook mee in de verspreiding van hennep en citrusvruchten, aangezien hij niet zo ver, vergeleken met andere steden, van de hoofdstad afligt, waar trouwens ook een bescheiden treinverbinding naartoe ligt, zoals eerder gezegd.

Er zijn in Manique natuurlijk geen autowegen of vliegtuigen. Wel is er dus een verbinding van Bois-le-Duc naar Termonde waar een paar keer per dag een trein overheen dendert met een verbazingwekkende snelheid van 45km/pu en een paar ton citrusvruchten als lading. Voor de rest zijn er in het hele land zandwegen, rond de grotere steden zijn er ook een aantal verharde wegen, verhard wil zeggen met stenen zoals die in de Romeinse Tijd gebruikt werden. In de steden zelf wordt het grootste deel van de afstanden met de voet afgelegd. Er rijdt ook paard met wagen rond en door al die talloze kanaaltjes in de grote steden wordt het vervoer ook makkelijker. Er zijn plannen voor veel meer spoorwegen in Manique, maar ook alleen als verbinding tussen de grote handelssteden.

In het begin was er niet, helemaal niets. 

Toen kwam het duister, een zwarte nacht, pikdonker.

En toen ontstond het eerste licht. Het was niet groter dan een worm.

Uit dat licht (Het Eerste Licht) ontstonden drakengod Tumar De Hemelvader en zijn vrouw Tangara, De Godin van de Aarde. Ze hielden zoveel van elkaar dat ze elkaar stevig omarmden en nooit meer loslieten. En dus zaten de hemel en de aarde aan elkaar vast. Maar ze hielden elkaar zo stevig vast dat er geen licht op aarde was en er niets kon groeien.

Tumar en Tangara kregen verschillende kinderen. Ze kregen Eisa, De Godin van de Zee, Forenza, De Godin van de Wouden en Tawari, De Godin van de Wind. Deze kinderen werden gevangen gehouden door de omarming van hun ouders. Ze konden niets zien in het donker en konden zich nauwelijks bewegen. Elk kind probeerde er tussenuit te komen, maar geen enkel kind lukte het.

Uiteindelijk lukt het Tawari om haar ouders een heel klein stukje uit elkaar te duwen. Ze drukte haar schouders tegen de aarde en haar staart tegen de hemel, zo duwde zij jaren en jaren achtereen. Uiteindelijk gingen de hemel en aarde, haar vader en moeder, een klein eindje van elkaar. De spieren waarmee ze elkaar vasthielden werden door Tawari in stukken gebeten, waardoor een vuurrode aarde ontstond. Ze duwde ze verder uit elkaar en jawel… er kwam licht op aarde!

Er begonnen bomen en planten te groeien. De draakkinderen ontsnapten en begonnen de wereld verder vorm te geven. Forenze maakte de zon en de maan en versierde de hemel met sterren.

Erna maakte Eisa de eerste vrouw en de eerste man.

Tumar en Tangara waren ongelukkig en diep bedroefd. Ze misten elkaar zo erg, dat ze niet konden stoppen met huilen. Ze huilden en huilden maar door. Uit de tranen van Tumar ontstonden rivieren en zeeën en er kwam dauw op het gras. De nevel die opsteeg uit het gras was het symbool van hun eenzaamheid.

Toen er steeds meer mensen kwamen werd het te druk en omdat er (nog) niemand dood ging was er een enorm geboorteoverschot.  

Eisa had een veel te goede band met de mensen en ging zich voelen als een mens. Toen Eisa een kind kreeg, met een man kwam er een halfgod genaamd  Hinenuitepo (of beter gekend als Hiopatro). Hij was niet als een mens of als een draak. Hij werd verstoten door zijn vader en zijn moeder en te vondeling gelegd. Hij werd gevonden door een wolvin die hem opvoedde als zijnde haar eigen kind. Hij begon mensen en draken te haten en begon een plan te bedenken om zich te wreken. Hij was van plan om iedereen te vermoorden die hem in de steek had gelaten. Hij begon met de draakgoden en vermoordde eerst Tumar en Tangara omdat ze verzwakt waren, ze hadden immers bijna geen spieren meer over. Hij at ze op en nam daarmee hun levenskracht op. Daarna vermoorde hij Foranze en Tawari die hij met zijn nieuwe kracht van Tumar en Tangara zo overwon. Nu was het tijd om zich te wreken op zijn moeder die hem verlaten had en hem te vondeling had gelegd. Het was een felle strijd die uiteindelijk gewonnen werd door Hiapatro. Zijn laatste doel was het vermoorden van alle mensen, maar doordat hij al de goedheid ook had overgenomen van de draakgoden kon hij dit niet meer. Er ontstond een felle strijd tussen goed en kwaad die diep in zijn lichaam brandde. Het voelde alsof hij van binnen verbrandde. Maar dit weerhield hem er niet van zijn vader ook nog te doden en op te eten. Het vuur werd almaar pijnlijker. Net toen hij van plan was verder te gaan met het vermoorden van het menselijke ras, moest hij eerst gaan liggen omdat de pijn hem te veel werd. De pijn werd zo erg dat hij het bijna niet meer uithield. Vervolgens deed hij zijn ogen dicht en was hij dood. Hij werd verdoemd tot in de eeuwigheid de mensen die te oud of te veel pijn hadden uit hun leiden te verlossen, hij werd de dood. Hij werd de hel. Hij verdoemde iedereen.

De andere goden die vrij kwamen toen Hiopatro dood ging konden dit niet toestaan, ze offerden zichzelf op en maakten zichzelf dood, maar ze konden Hiopatro niet helemaal vernietigen. Nu waren de mensen die niet goed leefden verdoemd om met Hiopatro mee te gaan en voor eeuwig het zelfde te voelen als wat hij voelde vlak voordat hij dood ging. De beslissing of een mens goed of slecht was werd gemaakt door de mensen te wegen. Dit werd gedaan door de vader van Hiopatro die zichzelf had vermoord toen hij zag wat hij het kind aan had gedaan toen hij wegliep van deze. Je wordt gewogen op drie dingen als je dood gaat: je levenskracht (mairu), je geesteskracht (wairua) die voorkomt bij alle mensen en spirituele kracht (het goede in de mens: mana). Degene die de test goed maakte en dus goed had geleefd kon meegaan naar het Hiara. Hier kon je vanaf de aarde worden gezien als een lichtpunt aan de hemel. Als een ster. Shukiioo is geboren.

(met speciale dank aan Rob Lenders)

Zoals op de kaarten te zien valt heersen er vier klimaten in Manique. Deze zijn een tropisch klimaat, een zeeklimaat, een herthaklimaat en een hooggebergteklimaat. De meeste mensen wonen natuurlijk in het tropisch klimaat en in het zeeklimaat. In het herthaklimaat wonen ook nog mensen, maar veel minder. In het hooggebergteklimaat woont vrijwel niemand.

Manique is rijk aan natuur, een hoop natuur. In het westen van het land vind je palmbomen en prachtige stranden. In het noorden zijn de berghellingen weelderig begroeid met naaldbomen, als dat weelderig kan. In het zuiden zijn er meer loofbomen te vinden en in het zuidwesten ook. In het zuidoosten vind je weer meer naaldbomen, deze worden veelal gekapt, maar ook weer erbij geplant, uit respect voor de natuur.

Het Shukiioo hanteert een andere jaartelling dan de algemene jaartelling van Baarle. In dit voorlopige geschiedenisoverzicht wordt de Baarlse jaartelling gebruikt.