De Baarlse Archipel
De Baarlse Archipel ligt in het midden van de Thalassa, ongeveer halverwege tussen het Dardaanse Rijk en het Imperium Laudanum. Het was ook deze omineuze ligging die de lotgevallen van de eilanden door de eeuwen heeft bepaald.
De archipel bestaat uit een groep eilanden rond de 0-meridiaan, waarvan er drie groot genoeg zijn voor permanente bewoning. Ruim 400 mijlen oostwaarts ligt het eenzame vulkaaneiland Itchan. Dit is niet permanent bewoond, omdat dat te gevaarlijk is vanwege de actieve vulkaan. Nog in historische tijden is bij een zware uitbarsting een deel van het eiland in zee geschoven, waarbij een zware vloedgolf talloze slachtoffers maakte, vooral aan de Azulische en Cappicische kusten.
Ook de andere eilanden zijn vulkanisch, maar deze vulkanen slapen over het algemeen. Het grootste eiland heet Baerle. Hier is ook het internationale conferentiecentrum opgericht dat de archipel zijn huidige faam en het merendeel van zijn inkomsten verschaft. Op het tweede eiland, Zondereygen geheten, liggen de logementen van alle onafhankelijke naties van Thalassa. Het derde eiland is Uilecutten. Op dit eiland wonen de meeste oorspronkelijke bewoners van de archipel en hier zetelt de Baarlse regering.
De eilanden zijn bergachtig en grotendeels bebost. Op de kustvlaktes is land- en tuinbouw mogelijk, waarvan de producten nu gretig aftrek vinden bij de internationale bezoekers. Verder is er visserij in de omringende zee. Op Uilecutten wordt aardewerk geproduceerd. Tenslotte wordt er, met name op Itchan, guano gewonnen.

Geschiedenis
Over de oorspronkelijke bevolking is weinig bekend. We weten dat de eilanden in oeroude tijden bewoond waren, omdat ze door de Dardaanse kooplieden werden bezocht. De voorouders van de huidige Baarlingen waren, gezien de aard van hun taal, duidelijk van Germaanse afkomst. Vermoed wordt dat ze tijdens de Germaanse Volksverhuizingen rond 1500 ante B.C. uit het huidige Histairja hierheen zijn gevlucht.
Sindsdien zijn de eilanden een speelbal geweest van de wisselende rijken die de Thalassa hebben beheerst: de Laudanen, de Dardanen, de Azuliërs. Steeds als de Baarlingen weer zeilen aan de horizon zagen verschijnen, wisten ze weer hoe laat het was. Ze moesten zich dan weer op nieuwe meesters instellen.
Als zo'n macht zich eenmaal stevig had gevestigd, werden de eilanden meestal wel met rust gelaten, want behalve een strategische ligging was er niet veel te halen. Maar gedurende de Dardaans-Laudaanse oorlogen die in 32 ante B.C. waren begonnen, bleven de kansen maar op en neer gaan en kregen de Baarlingen er tenslotte schoon genoeg van. Na de zoveelste invasie, dit keer van de Laudanen, kwam het tot heftige rellen, waarbij een deel van de Laudaanse vloot in brand werd gestoken en de admiraal publiekelijk uitgekleed en in een sloepje in zee werd gezet. De Laudanen zonden een strafexpeditievloot, maar die werd opgevangen door weer een Dardaanse vloot, waarna het tot de zoveelste zinloze zeeslag kwam die geen winnaar kende.
Toen hadden ook de strijdende partijen er genoeg van. Zij besloten besprekingen te beginnen om hun uitzichtloze conflict te beëindigen, en zij deden dit op Baerle. Bij wie het idee opkwam is niet bekend, maar op een mooie dag werd bedacht dat deze archipel de ideale plek zou zijn om alle problemen tussen de beide landen te bespreken. En de geplaagde Baarlingen waren het daar roerend mee eens en suggereerden de partijen hun eilanden dan maar meteen zelfstandig te verklaren. Dat ging de Dardanen en de Laudanen nog even te ver, dus uiteindelijk kwamen zij overeen van de archipel een gezamenlijk Condominium te maken, met een tweehoofdig bestuur door vertegenwoordigers van beide rijken: de Laudaanse Duce (Hertog) en de Dardaanse 'Nassau' (Graaf). Dit werd beklonken in het jaar dat sedertdien als het jaar 0 ABC (Ab Barlaea Condita) wordt aangehouden. Na de laatste Laudaans-Dardaanse oorlog (166-168 ABC) riepen de Baarlingen uiteindelijk toch hun onafhankelijkheid uit als het Condominium Baerle en Itchan, met steun van een keur van andere staten op Thalassa. Als staatshoofden in dubbelaanstelling werden de Hertog en de Nassau gehandhaafd, maar dit werden erfelijke functies, uitgeoefend door twee aanzienlijke Baarlse clans, resp. de Scherpenbergen en de Capellet's. Grondwettelijk werd vastgelegd dat de Hertog in de even jaren (ABC) de baas zou zijn en de Nassau in de oneven jaren. Meestal werken de heren redelijk samen, omdat ze weten dat ze elkaar nodig hebben. De families delen het Condominiale paleis, waarvan zij elk een vleugel bewonen. Tijdens de jaarwisseling vindt met groot ceremonieel de overdracht plaats van de sleutel van de troonzaal, die het centrum van dit paleis vormt.

Het Internationale Territorium
In 170 ABC werd een internationale conferentie belegd door de landen die de Baarlse onafhankelijkheid hadden gesteund of aanvaard, en daar kwam men met de Baarlingen overeen, in ruil voor een niet onaanzienlijke jaarlijkse toelage, waarover geen mededelingen werden gedaan, om van de eilanden Baerle en Zondereygen een Internationaal Territorium te maken. Ieder land kreeg de soevereiniteit over een stukje van Zondereygen en het recht daarop opstallen te bouwen om onderdak te verschaffen aan delegaties uit het moederland, die voor besprekingen of internationale conferenties op Baerle komen.
Het dagelijks bestuur zou worden gevoerd door de Baarlse regering, maar het beleid wordt bepaald door het Consilium Commissarium (de Raad van Commissarissen), waarin alle soevereine naties van Thalassa zijn vertegenwoordigd. Deze Raad wordt beurtelings voorgezeten door de Hertog en de Nassau, die echter zelf geen stemrecht hebben.

De meeste grote landen hebben een vaste ambassadeur op Baerle gestationeerd. Bij serieuze besprekingen worden grotere delegaties ingevaren en sturen ook kleinere staten één of meer vertegenwoordigers. Twee keer per drie jaar wordt een 'Gemeene Internationaale Conferentie' (GIC) gehouden, waarop iedere natie zaken van algemeen belang ter bespreking kan inbrengen. Op deze Conferenties kunnen internationale verdragen worden overeengekomen, die echter alleen rechtsgeldig zijn voor de naties die deze geratificeerd hebben. Deze Conferenties hebben dus generlei rechtsmacht, en de meeste landen staan hier ook op. In politieke toespraken van staatshoofden wordt veelvuldig op gevoelige toon gewag gemaakt van dit 'Subsidiariteitsbeginsel', en het ziet er naar uit dat het nog wel enige eeuwen zal duren voordat de naties bereid zullen zijn ook maar een millimeter van hun soevereiniteit op te geven. De Conferenties blijken echter toch wel hun nut te hebben. Soms wordt er wel eens een conflict in der minne geschikt, en het is altijd goed als de naties elkaar af en toe eens in de ogen kijken.
De officiële taal, zowel van de Baarlingen als op de (algemene) internationale conferenties, is het Baarls. Dit is een van oorsprong Germaanse taal die door eeuwen isolement van haar brongebieden een geheel eigen karakter heeft gekregen. De internationale conferenties worden gefaciliteerd door een tolkendienst, die voor vertalingen in alle officiële talen van elk van de soevereine naties zorg draagt.

Een probleem dat al snel na de instelling van het 'Internationaal Territorium' rees, was de definitie van het begrip 'Soevereine Natie'. Geregeld meldden zich vage lieden die beweerden de vertegenwoordiger te zijn van één of andere entiteit, waarvan zij beweerden dat het een staat was, maar waarvan weinigen hadden gehoord, en waarvan het bestaan door anderen woedend werd bestreden. In het jaar 189 ABC besloot de GIC een lijst voor te stellen van alle soevereine naties op dat moment, en reeds drie jaar later werd consensus bereikt over deze lijst. Een mijlpaal in de Thalassaanse internationale diplomatie! Vervolgens werd in datzelfde jaar 192 besloten dat nieuwe naties als soeverein zouden worden aanvaard, met alle rechten en plichten van dien, wanneer zij door negen bestaande soevereine naties als zodanig formeel zouden zijn erkend, en deze erkenning op een GIC zou zijn vastgelegd en geformaliseerd. Tevens werd vastgesteld dat (deel)staten die deel uitmaken van een Bondsstaat of Statenbond die zelf geleid wordt door een soevereine regering met rechtsmacht over haar territorium, volkenrechtelijk zouden gelden als ondergeschikt aan deze Bondsregering en derhalve niet als soevereine staten worden erkend binnen dit verdrag.
Sinds de laatste Conferentie, in het jaar 638 ABC, omvat de officiële lijst van soevereine naties, die daarmee het recht hebben op deelname aan internationale conferenties en op een eigen territorium op Zondereygen, de volgende naties:

Vertegenwoordigers en delegaties van de soevereine naties hebben onbelemmerd toegang tot hun eigen territorium op Zondereygen en recht van overpad op het Gemeenschappelijk Internationaal Territorium. De delegaties bij Conferenties op Baerle zijn gebonden aan een per Conferentie nader overeen te komen maximum aantal leden.
Op de eilanden Baerle en Zondereygen is het invoeren en dragen van wapens niet toegestaan. Ook het in bezit houden van kostbaarheden, zoals juwelen en staatsparafernalia, en geldbedragen hoger dan 1000 sestertiën, is verboden. Dit om omkopings-praktijken te verhinderen. De vertegenwoordigers van alle staten dienen zich bij aankomst te onderwerpen aan visitatie en moeten hun wapens en kostbaarheden in bewaring geven voor de duur van hun verblijf.
De orde en rust op Baerle en Zondereygen worden gehandhaafd door de Gemeene Veiligheidsdienst, onder bevel van een halfjaarlijks wisselend commanderend driemanschap, dat bij toerbeurt anderhalf jaar lang door politieofficieren uit vertegenwoordigende staten wordt bekleed. Elk half jaar wordt de langszittende commandant vervangen. Het driemanschap beslist bij meerderheid van stemmen.