Als hlaifs en haubiþ worden veel woorden verbogen die een stam hebben die eindigt op een stemloze spirant: f, þ of ch. Wanneer deze gevolgd worden door een klinker, veranderen ze in b, d resp. g.
Naast de woorden op -ius en -iu kent het IJzerlands ook woorden (met name eigennamen) op -aus. Deze worden op dezelfde manier verbogen: Maginaus, Maginawis, Maginawa, etc. In het IJzerlandse alfabet, dat tekens kent voor /iu/ en /au/, gaan in de nominatief en accusatief enkelvoud de u's samen met de voorafgaande i. Een klein groepje woorden op -wa waarbij de w niet wordt voorafgegaan door een i of een a behoudt in de nominatief en accusatief enkelvoud de w en wordt verder verbogen als dags.

Als harjis en kuni worden de woorden verbogen met een stam die eindigt op een korte klinker en één medeklinker. Als hairdeis en waldufni gaan alle overige woorden met een ja-stam.

Als plapja gaan alle woorden met een jo-stam die is opgebouwd uit een korte klinker en één mederklinker.
Als haiþi gaan alle overige woorden met een jo-stam.

s

s

s

Sterke bijvoegelijke naamwoorden komen voor in een onbepaalde context (zelfstandig of na vragende en onbepaalde voornaamwoorden): bv. blindai mans 'blinde mannen'. Zwakke komen voor in gezelschap van een bepaald lidwoord, bezittelijke, aanwijzende en bepalende voornaamwoorden: bv. þai blindans mans 'de blinde mannen'.
Bijvoegelijk gebruikte onvoltooide deelwoorden worden verbogen als gewone bijvoegelijke naamwoorden, maar kennen alleen zwakke vormen: nimanda - nimando - nimando 'nemend'. Bv. þai nimandans broþrus 'de nemende broers'. Een onbepaalde constructie wordt verkregen door het onvoltooide deelwoord zelfstandig te vervoegen (zie substantiva - frijonds), gevolgd door het zelfstandige naamwoord in de ablatief. Bv. nimands broþrum 'nemende broers'.
Voltooide deelwoorden van sterke werkwoorden worden verbogen als gewone bijvoegelijke naamwoorden: numans - numana - numan 'genomen'. De voltooide deelwoorden van zwakke werkwoorden worden op dezelfde manier verbogen, zij het dat de þ voor een klinker in een d verandert: sokiþs - sokida - sokiþ 'gezocht'. Voltooide deelwoorden kennen zowel sterke als zwakke verbuiging.

Trappen van vergelijking
De vergrotende trap van een bijvoegelijk naamwoord wordt gevormd met de achtervoegsels -oz (voor pure a-stammen), -iz (voor ja- en i-stammen) en -uz (voor u-stammen). De overtreffende trap wordt op dezelfde manier opgebouwd met de achtervoegsels -ast, -ist en -ust. De vergrotende trap wordt normaliter zwak verbogen, de overtreffende trap sterk. Dus:

Onregelmatig zijn:

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23

30
40
50
60
70
71
80
90
100
101
175
s
200
300
400
500
600
700
800
900
1000
2000
3000

De bezittelijke voornaamwoorden luiden achtereenvolgens meins/meina/mein 'mijn', þeins/þeina/þein 'jouw', seins/seina/sein 'zijn', 'haar', 'hun' (reflexief), ugkar/ugkara/ugkar 'ons'/'onze' en igqar/igqara/igqar 'jullie'. De genitieven van de niet-reflexieve derde persoon treden op als bezittelijk voornaamwoord wanneer deze niet naar het onderwerp verwijst; deze genitieven zijn onverbuigbaar. De overige bezittelijke voornaamwoorden worden verbogen als blinds, waarbij bij de nominatief mannelijk enkelvoud van ugkar en igqar de -s ontbreekt.

Er zijn enkele paren aanwijzende voornaamwoorden: (1) sa/so/þata, (2) sah/soh/þatuh, (3) his/his/hita en (4) jains/jaina/jain. De betekenis van deze woorden is door de jaren heen nogal verschoven. Terwijl sa/so/þata in oudere teksten vooral de betekenis van 'deze, dit' heeft, doen deze woorden nu vrijwel altijd en alleen dienst als bepaald lidwoord. Sah/soh/þatuh betekende oorspronkelijk 'die, dat', maar tegenwoordig meestal 'deze, dit'. His/his/hita is algemeen verwijzend (met onbekende afstand tussen spreker en object), maar in bepaalde IJzerlandse dialecten vervangt het sah/soh/þatuh als aanduiding voor 'deze, dit'. Jains/jaina/jain tot slot betekent 'diedaar, datdaar'.

s

Betrekkelijke voornaamwoorden worden gevormd door het achtervoegsel -ei achter het persoonlijk of aanwijzend voornaamwoord (bepaald lidwoord) te plakken. Wanneer de oorspronkelijke vorm eindigt op -s, verandert deze in een -z-. Drielettergrepige woorden die eindigen op -a verliezen deze voor een -ei.

De zelfstandige vormen van de vragende voornaamwoorden (wie?, wat?) komen alleen in het enkelvoud voor. Het onzijdig kent als enige nog de instrumentalisvorm hwe? 'hoe?'. Bijvoegelijke vormen bestaan als hwaþar 'welke van beide' (verbogen als anþar), hwarjis 'welke', hwileiks 'wat voor', hwelauþs/hwelauda/hwelauþ 'hoe groot'.

Onbepaalde voornaamwoorden komen voor als samenstellingen van de vragende voornaamwoorden hwas, hwarjis en hwaþar met het partikel -uh: hwazuh 'elk, ieder', hwarjizuh 'elk, ieder', hwaþaruh 'elk (van twee)'. Verder zijn er sums 'iemand, een zekere', sums ... sums 'de een ... de andere', ni ... hwashun 'niemand', ni ... manna 'niemand', ni ... ainshun 'geen'.

Voorzetsels met de genitief: afar 'volgens', 'na'; in 'namens', 'voor rekening van'; þau 'in plaats van'. Voorzetsels met de datief: alja 'behalve'; bi 'over', 'omtrent', 'aangaande'; dumiþ 'inclusief'; faura 'voor' (plaats/tijd). Voorzetsels met de accusatief: and 'langs', 'door ... heen'; at 'tegen'; faur 'voor' (aanbiedend); inuh 'zonder'; þairh 'door' (plaats/tijd); und 'tot aan' (tijd); wiþra 'tegen'. Voorzetsels met de ablatief: af 'van', 'vanaf'; bi 'rondom'; du 'naar', 'tot en met'; fairra 'ver van'; fram 'door' (lijdend), 'uit', 'vanuit'; miþ 'met'; nehwa 'naast'; ufhindar 'tussen'; undaro 'onder'; us 'uit'. Voorzetsels met de accusatief of de ablatief: ana 'op', 'over'; hindar 'achter'; in 'in'; ufar 'over'.

ak 'maar'; alja 'tenzij'; allis 'omdat', 'want'; aþþan 'maar'; aiþþau 'of' (nevenschikkend); duþe 'teneinde', 'om'; faurþizei 'voor', 'voordat'; jabai 'als', 'indien'; jah 'en'; jaþþe ... jaþþe 'of ... of'; jau 'of' (onderschikkend); miþþanei 'terwijl'; ni ... ni '... noch ...'; nibai 'tenzij'; nih 'en niet'; nih ... ak jah 'niet alleen ... maar ook'; nu 'nu', 'doordat'; sunsei 'meteen als'; swaei 'zodat'; swe 'als', 'zoals'; þan 'wanneer', 'zolang als'; þatei 'het feit dat'; þeei 'omdat'; þau 'in plaats van'; þauhjabai 'alhoewel', 'hoewel', 'ofschoon', 'ondanks'; unte 'tot', 'zolang als'; hwan 'wanneer'; hwaiwa 'hoe'; ei 'dat'; eiþan 'daar', 'omdat'.

De IJzerlandse werkwoorden kunnen worden ingedeeld in sterke en zwakke werkwoorden. De zwakke kunnen verdeeld worden in vier klassen. Vervoegingsparadigma's staan hierboven afgebeeld. De sterke werkwoorden kunnen verdeeld worden in zeven klassen en volgen de vervoeging van niman in de tabel hierboven.

Het IJzerlandse alfabet
In IJzerland schrijft men in het alfabet dat hiernaast staat afgebeeld. Dit heeft een paar gevolgen voor de schrijfwijze van verbogen vormen waarin variatie voor-komt m.b.t. iu/iw en au/aw. Ook bestaan er verschillende spellingen van het tel-woord niun (negen); afhankelijk van de regio schrijft (en spreekt) men [ni-oen] of [nieun]. Ten aanzien van gg, gk en gq ([ng], [nk] resp. [nkw]) wordt dat in het IJzerlandse schrift gg, ggk en ggq.

De uitspraak van de bovenstaande Latijnse lettercombinaties luidt als in het Nederlands, behalve þ ([th] of [dh]), au ([o], q ([kw]), u ([oe]), hw ([chw], o ([oo]), gg ([ng], zie boven), ei ([ie]), iu ([ieuw]) en ai ([ää]).